(brot)

og því varð allt svo hljótt við helfregn þína,
sem hefði klökkur gígjustrengur brostið.
og enn ég veit margt hjarta, harmi lostið,
sem hugsar til þín alla daga sína.

en meðan árin þreyta hjörtu hinna,
sem horfðu eftir þér í sárum trega,
þá blómgast enn, og blómgast ævinlega,
þitt bjarta vor í hugum vina þinna.

tómas guðmundsson



bless elsku biggi minn. ég man þig.

þín tinna

að kveldi þessa dags, rétt fyrir háttatímann, í þumalfingur á stofugólfinu. hún æpti af lífs og sálar kröftum og við fengum bæði vægt taugaáfall.

ég mun héðan í frá drepa ALLA geitunga sem koma nálægt mér og mínum. þetta er hótun sem staðið verður við.

dagurinn er runninn upp og mér finnst það næstum ótrúlegt. ég hélt í alvöru að við værum báðar að fara að deyja þarna fyrir ári síðan og tilfinningarnar sem því fylgdu óska ég að finna aldrei í lífinu aftur. kannski er þetta ýkt hjá mér og kannski ekki en hvort sem er þá voru þessar tilfinningar sannar. og það sem á eftir fylgdi var ekki betra... ég var svo sannfærð í hjarta og huga um að ég myndi klúðra þessu, klúðra henni, af því að þunglyndið sagði mér það, að mér myndi ekki takast að halda í þessu litla gersemi lífi fyrsta árið. og ég trúði því miður fyrst um sinn. en svo fór eitthvað að gerast eftir fyrstu mánuðina, mjög hægt reyndar, en það mjakaðist áfram og hingað erum við komin. ég sigraðist á stórum djöfli samhliða því að gera allt mitt allra besta til að koma gullinu mínu í gegnum fyrsta árið, hraustri og eiginlega hnökralausri þó ég segi svo sjálf. en ég hefði líklega ekki getað þetta án margra, einsog ég hef áður sagt, og þá sérstaklega ekki án prinsins. hann er einstök útgáfa af manneskju.

ég vissi að ég yrði svona væmin í dag!!! förum yfir í léttari nótur, þetta er gleðiefni... svona er þetta barnabras, maður breytist í algera kellingu.

en jæja... amelía fær sína fyrstu, af vonandi mörgum, pappakórónum á leikskólanum í dag í tilefni af afmælinu. og hún ætlar að bjóða uppá kleinur í kaffinu af sama tilefni.

vá hvað þetta er yndislegt!!! ég er alveg komin með tár í augun af gleði.

en nú verður smá myndasýning, auðvitað, til heiðurs afmælisrósinni minni:

fyrstu kynni okkar mæðgna



eins mánaða á tjörn



2ja mánaða



3ja mánaða



4ra mánaða



5 mánaða



6 mánaða



7 mánaða



8 mánaða



9 mánaða



10 mánaða



11 mánaða



ég er svo ekki búin að taka mynd í dag enda klukkan ekki neitt þegar þetta er ritað en það kemur afmælismynd síðla dags skulum við vona...

til hamingju ísland með bjartasta gullmola lýðveldisins!

sponsið mitt verður eins árs eftir akkúrat viku, m.a.s. uppá mínútu þegar þetta er ritað. og því er ekki að neita að ég er oftar en ekki með tár í hvarmi og kökk í hálsi þessa dagana þegar ég hugsa tímann til baka. ég er svo þakklát, svo stolt, svo meyr og svo yfir mig hamingjusöm.

augasteinarnir mínir sem eru mér allt... prinsinn sem sýndi mér hvað og hver ég er og amelía sem kenndi mér að nota það og sýna.

fyrsti dagur aðlögunar á leikskólanum var í dag. og hann gekk vonum framar! pikku skreið um allt, skoðaði dót, skoðaði önnur börn og virtist láta sig nærveru okkar litlu varða. hún hefði varla tekið eftir því ef við hefðum laumast út held ég... samt var ég búin að kvíða þessu doldið, auðvitað. einstaklega pirrandi hvað ég hef litla trú á mínu eigins ágæti í þessu foreldrahlutverki því það er deginum ljósara að ég og við erum að standa okkur ágætlega (ég þarf að minna mig á það reglulega). held ég. pikku er í það minnsta alveg einstakt barn, þó ég segi svo sjálf. hún er sannkallaður draumur í barnslíki. félagslynd, opin, ófeimin, róleg en þó ákveðin og dugleg að láta vita þegar henni mislíkar eitthvað eða hún vill fá sínu framgengt. sumir kynnu að kalla það einhvers konar frekju. ég, og ég hef líka staðið prinsinn að því, get ekki annað en starað á þetta undur með aulalegt frosið bros á vörunum og fundið fyrir meiri ást í garð þessarar litlu persónu en mig hefði nokkurn tímann órað fyrir að finna. og það er engu líkt! hún hefur sannarlega glætt líf okkar lit og aðra sem hana varðar.

pikku var á tímabili meinilla við ryksuguna og ég hef ekki hugmynd um hvaðan sá ótti var sprottinn en hann virðist hafa gufað upp jafn skjótt og hann birtist. þegar prinsinn, sem sér um ryksugun á heimilinu, kveikti á apparatinu baðaði pikku út öllum öngum og flaðraði upp um hálsinn á mér, skjálfandi á beinunum og byrjaði svo að vola. en nú er öldin önnur einsog vídjóið hér að neðan bendir til:



hún tók líika uppá því fyrir tveimur vikum eða svo að dansa við tónlist. það þykir okkur agalega fyndið að horfa á en hefur því miður enn ekki náðst á vídjó. merkilegt samt að börn skuli bara hafa þetta svona í sér, að hreyfa sig við tónlist. gluð má vita að ekki er ég hérna dansandi um fyrir framan hana á daginn.

hún er oft að segja eitthvað... mama, dadda, datt, sjós (held að það sé séríos af því hún segir þetta alltaf þegar ég gef henni seríós) og allskyns meira en við erum samt aldrei viss hvort hún sé að leggja þá merkingu í hlutina sem við viljum að hún sé að leggja í þá. einasta sem ég er alveg sjúr á er þetta með kisu eða "tsisa" einsog pikku segir það.

og hún fékk fyrstu skóna! hún er voðalega krúttileg í þeim. mynd:



svo pissaði hún í kopp í fyrsta sinn og það á sjálfan kvennadaginn! og ég get sagt ykkur það að á dauða mínum átti ég von en ekki að ég myndi standa hérna inní stofu, tárvot af stolti af því að afsprengi mitt hafði þvaglát í skærgula (og nota bene notaða!) plastdollu með munstri.

en nú læt ég af þrugli og bulli og kveð með mynd af þreyttu litlu músinni í pabbafangi í kvöld. stór dagur að baki

brynja herðubreiðarsystir gifti sig seinustu helgi, 13. júní, í bæjarsveit. við hjón brugðum okkur af bæ af því tilefni og pikku varð eftir heima í góðu yfirlæti hjá ömmu martinu. myndir:

brynja gengur útúr bæjarkirkju, nýgift honum þórmundi sínum blöndal



það rigndi doldið eftir athöfnina. ég var í skjóli undir klukkuhúsinu og blotnaði lítið en það sama var ekki hægt að segja um innvolsið í tjaldinu okkar



eftir athöfnina var haldin mikil veisla í safnaðarheimilinu í bæjarsveit þar sem boðið var uppá dýrindis fiskisúpu (klikkar aldrei!), dans- og söngatriði. þegar líða tók á kveldið tókum við svo dansspor undir mússík sem ég var svo heppin að fá að stjórna. hér er maggi í einum svona dans-transi



prinsinn nývaknaður í heldur röku tjaldi sem þura & maggi lánuðu okkur. geggjað "hvítt rusl" að vera í TAL-tjaldi en það þjónaði sínum tilgangi á alla vegu



og svo kom 17. júní með allri sinni dýrð, gleði og helíuminntöku. við áttum reyndar ekki aur fyrir gasblöðru handa pikku en ég held að það hafi haft meiri áhrif á undirritaða en hana. hérna erum við við "innganginn" á hljómskálagarðinum mínum, rétt áður en við héldum í þá miklu svaðilför að fara þar í gegn. fólk missir sig algjörlega á tyllidögum...



en við fundum framtíðarbílinn hennar pikku á tjarnarbrúnni



af okkur er annars allt gott að frétta. pikku blómstrar og virðist að mestu vera arfalaust barn sem byrjar í aðlögun á leikskólanum á mánudaginn næsta. mitt smáa hjarta er uppfullt af allskyns tilfinningum á þessum tímamótum en þó mest megnis jákvæðum sem betur fer og því til sönnunar eru aðal áhyggjurnar mínar að finna ekki skótau á barnið fyrir þann tíma. ég á þó ekki von á öðru en að það hafist.

hlutir sem pikku er búin að uppgötva og/eða byrjuð að iðka:

- í morgun boraði hún í fyrsta sinn í nefið og át það sem þar var
- hún er búin að uppgötva muninn á blautum og þurrum þvottapoka en skilur samt ekki alveg í hverju munurinn sá er fólginn
- hún gengur hér meðfram öllu og lætur ekkert stöðva sig og er hársbreidd frá því að vera viljug í að labba með manni. ég vona að hún fari fljótlega að ganga sjálf
- tennurnar eru orðnar 8
- daginn eftir að ég bloggaði um að hún vildi enn ekki fisk fór hún að eta hann með bestu lyst
- hún kann orðið að byggja kubba-turna og gerir það af mikilli vandvirkni og leikni

æj svo er eitthvað allskyns annað sem örugglega engum finnst sniðugt og merkilegt nema mér og prinsinum...

nenn' ekki meir!

og já, ég er með flensu um há-sumar... þvílíkt stílbrot! ætla samt í sveitabrúðkaup með prinsinum á morgun, verða tipsí, fagna, dansa, syngja, kela og sofa í tjaldi. dásemd!!!

myndavélin okkar er ekki góð, eða hún skilar ekki af sér góðum gæðum en á sínum tíma höfðum við ekki efni á gæðalegri grip. samt sem áður tek ég á hana yndislegustu myndir sem ég hef á ævinni minni séð af tveimur yndislegustu manneskjum sem ég hef á ævi minni kynnst. þ.a.l. gerir ódýra myndavélin okkar mig glaða á svo ótal marga vegu og fulla af þakklæti yfir eigin nægjusemi.

eftirfarandi er tileinkað uppáhalds þó þetta hafi flest allt sést hér áður...

11 mánaða



gerir "aaa" við sofandi pabbann



feimni/stríðnissvipurinn

í dag erum við hjónin búin að vera saman í fjögur ár. fyrir fjórum árum síðan fórum við í sleik, prinsinn kom heim með mér og fór aldrei aftur og slefan hefur ekki slitnað á milli okkar síðan þá. og þar með hef ég skákað mínu fyrra sambandsmeti... únglíngalegt að hugsa útí það, en þannig er það bara. og ef að draumfarir mínar eru ekki á rökum reistar og ég dey ekki fyrir fertugt vona ég að við verðum saman a.m.k. 10 sinnum lengur.

það er allt gott í dag og ég kann vel við regnið, sé það úti, sem og endranær. eftir tæpar tvær vikur af þunglyndi stytti upp í sálinni minni í gær og ég gladdist á ný. ekki veit ég hverju þetta þunglyndi sætti, leið bara með afbrigðum illa og vildi djúpa holu til að velta mér oní. sem betur fer fann ég enga og reif mig því upp á rassgatinu en með herkjum þó. ég taldi mig nefnilega vera orðna það góða í sálinni að ég hætti fyrir nokkru að taka lundarlyfturnar en nú lítur út fyrir að ég hafi verið ögn of fljót á mér hvað það varðar. það er fúlt finnst mér, mér leiðist að þurfa að taka pillur til að halda sönsum, hef eiginlega andstyggð á því og hatur. en það sem hjálpar hlýtur að vera gott svo ég held áfram að gleypa eina græna og gula á hverjum morgni í von um að einn daginn geti ég verið pillu-frí.

pikku er þó gleðigjafi einsog alltaf sem tekur uppá skemmtilegum nýjungum af sjálfsdáðum. henni finnst t.d. mjög gaman að breyta sér í mannlega ryksugu, hvort séum við innandyra eða utan, og er þá að leita uppi allskyns ógeð af gólfi og jörðu til að stinga uppí sig. nema hvað að fram að þessu höfum við bara af mikilli þolinmæði tekið aftur útúr henni það sem ekki á heima þar og bent henni á að svona sé ekki æskilegur munnbiti. okkur hefur nú ekki þótt líklegt að hún skilji okkur og bara vonað að þetta sé tímabil sem gangi yfir fyrir fermingu. en í gær vorum við mæðgur að hangsa og leika okkur í hljómskálagarðinum mínum og auðvitað var hún pikku mín búin að finna einhvern viðbjóð til að stinga uppí sig. þá segi ég ákveðið "nei!" í þann mund sem ógeðið var að fara inn fyrir varir pikku, grunlaus um áhrifin, en krílið áttaði sig snarlega og í stað þess að láta ógeðið uppí sig rétti hún mér það með bros á vör. ég gerði svo nokkrar svona tilraunir og alltaf var útkoman sú saman, mér var rétt með glöðu geði það sem ekki átti heima í munni. þetta er nú svosum ekkert merkilegt en ég hef bara gaman að því að hún taki uppá svona hlutum án þess að hafa verið sérstaklega kennt það. það gleður og ég sannfærist enn frekar um að barnið mitt er ekki treggáfað. og það eru ýmsir aðrir svipaðir hlutir sem ég nenni nú ekki að blaðra um hér en það er ósköp gaman að sjá hvað hún er fljót að læra, þenkjandi, skynsöm og umfram allt hlýðin. en það er líka nokkuð ljóst að eitthvað af ákveðninni og skapstærðinni hefur hún fengið frá mér því hún getur talsvert látið í sér heyra sé henni ekki eitthvað að skapi þó hún sé að öllu öðru einstaklega ljúfur lítill dundari. ósk okkar prinsins hefur máske ræst... að pikku verði rólynd og hugljúf einsog pabbi sinn en ákveðin og staðföst einsog mamma sín.



hvað varðar matmál gengur það nokkuð vel og nú þykir okkur foreldrunum ljóst að uppáhalds matur pikku er hakk & spagettí en það getur hún etið á við fullvaxta mann. slátur hefur líka hlotið góðar undirtektir og þykir mér það, sláturætunni miklu, mjög góð framvinda. kjúklinganaggar, mínus raspið utan á þeim, renna líka ljúflega niður með kartöflumús. það einasta sem mér finnst þurfa að bæta er fiskátið en pikku á það til að fúlsa við soðnu ýsunni sem ég af natni útbý handa henni með gufusoðnu brokkólí og gulrætum. en hún getur að sjálfsögðu gleymt því að ég gefist upp við það. fiskur skal oní hennar maga þó það kosti mig æruna.

það er eitt lítið er varðar pikku sem ég hefði sérstaka ánægju af því að minnast á... ég var að sækja hana útí vagn einn daginn og oft þegar ég kem að vagninum þá heilsa ég henni og læt vita að ég sé komin með því að smella í góm. nema hvað að þennan dag svarar hún mér í sömu mynnt og síðan þá smellir hún iðulega í góm þegar hún sér mig sem mér finnst afskaplega krúttilegt, svona einsog flest annað sem hún gerir þetta litla krútt.

aspargullið og hólmarinn flúðu land í morgun einsog úngum er tamt að gera á sumrin. ég skil nú ekki þessa útþrá alltaf í fólki, það er sami djöfulgangurinn þar, hér og alls staðar annars staðar. en svona er það... ég hlakka bara til þegar afmælið hennar pikku minnar lendir ekki akkúrat á hróarskeldu-helginni, þá fer ég með litlu hippunum mínum þangað. en þar sem þær stúlkur kvöddu mig í gær fannst mér tilvalið að henda í eina 5 mínútna vísu (af því að hún ber þess augljós merki að hafa verið samin á 5 mínútum) handa þeim og heitir hún sumarland eftir væntanlegum vinnustað þeirra stúlkna. vísan er svo hljóðandi (og nei, ég nennti ekki að dunda mér við að stuðla hana og höfustafa):


farnar eru yfir hafið
litlar ljúfur með fagra lokka.
hvoruga þeirra gat ég tafið
þó hafi ég til þess mikinn þokka


lifið heil!

(og er ekki fjárans sólin komin enn eina ferðina til að láta mann fá sólar-samviskubit)

tvær áttur, tvær níur og ein 9,5... prinsinn minn er snillingur! og allt þetta þrátt fyrir okkar erfiðasta vetur saman til þessa (peningaleysi, fæðingarþunglyndi og frumraun í foreldrahlutverkinu). hann er bestastur og klárastur þessi prins minn.

smá myndasýning með okkur hjónum í aðalhlutverki af því tilefni...





























ég dansa við þig til seinasta dags draumsins prins.
allt fyrir þig og enginn nema þú.

ég elska þig.

Take this kiss upon the brow!
And, in parting from you now,
Thus much let me avow--
You are not wrong, who deem
That my days have been a dream;
Yet if hope has flown away
In a night, or in a day,
In a vision, or in none,
Is it therefore the less gone?
All that we see or seem
Is but a dream within a dream.

I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand--
How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep--while I weep!
O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream?

E. A. Poe

ég vil ekki vera í viðskiptum við kaupþing en svo veit ég ekkert hvaða bankar eru bestir í dag... er ekki bara vænlegast að geyma peningana í dýnunni um þessar mundir? ætli yfirdrátturinn rúmist þar líka? og skuldabréfin? og allir mínusarnir?

agh! ég er að pissa á mig yfir þessu!

þessi mynd er tileinkuð öllum nýbökuðum foreldrum þarna úti sem halda að munaður einsog heill nætursvefn, blundur eða annars konar hvíld sé fyrir bí